دارم ز تهران می‌روم مردم خداحافظ

دارم ز تهران می‌روم مردم خداحافظ
دیگر مرخص می‌شوم ای قم خداحافظ

خیر تو را می‌خواستم ایران حلالم کن
ای طاعنان! این نیز رفراندوم خداحافظ

گفتند شد زیر زمین پنهان، گذشتم من
رفتم ولی تا گنبد طارم خداحافظ

مستأجری بودم درون خانه‌ای کوچک
آن هم که شد در بمب و موشک گم خداحافظ

این خانه‌ی زهراست، پاسش را نگه دارید
حالا که این در سوخت در هیزم خداحافظ

من سوختم اما نه از موشک ز بی‌مهری
ای نیش‌های بدتر از کژدم خداحافظ

مستی مهیا بود اما من ننوشیدم
چیزی به غیر از خون دل ای خم خداحافظ

دیگر مجاور می‌شوم در شهر خود مشهد
زیر چراغ کوکب هشتم خداحافظ

من با عروس و دختر و داماد و زهرایم
پرمی‌کشم از خاک تا انجم خداحافظ

با جسم پرپر می‌روم تا کربلا اینک
چون نعش اربابم به زیر سم خداحافظ

ای خیل صاحب‌منصبان از ملک ری رفتم
مال شما این خاک و این گندم خداحافظ

قدرم ندانستید اما مجتبایم را
لطفا مرنجانید ای مردم خداحافظ...