ماریو بارگاس یوسا دولتمرد پیر ادبیات آمریکای لاتین مار

ماریو بارگاس یوسا؛ دولتمرد پیر ادبیات آمریکای لاتین . مارسلا والدز
ماریو بارگاس یوسا فقط نامی مشهور در میان خوانندگان آمریکایی نیست؛ او با ۸۱ سال سن غول ادبی و سیاسی جهان اسپانیایی زبان ها شناخته می شود و رمان هایش تطابقی آشکار با روزگار ما دارند. در کودکی خود را غرق رمان های الکساندر دوما، ویکتور هوگو، چارلز دیکنز و اونوره دوبالزاک می کرد و رویای زندگی سرشار از ماجراجویی را در سر می پروراند. هیچ صبحی را بدون نوشتن نگذرانده و ظرف ۵۵ سال ۵۹ کتاب روانه کتابفروشی ها کرده است. سال ۱۹۹۰ در مصاحبه با مجله «پاریس ریویو» گفته بود:
«حتی ذره ای تردید ندارم که اگر سراغ نوشتن نمی رفتم یک گلوله توی سر خودم خالی کرده بودم.» ماه فوریه سه کتاب از او منتشر شدند. کتاب «آوای قبیله» تاریخی مختصر از سه قرن تفکر لیبرال کلاسیک به دست می دهد؛ گویی این کتاب تلاش های او بر زدن به امواج ملی گرایی و پوپولیسمی است که دنیا را غرق خود کرده است. او در مصاحبه با «The New Yoirk Times Magazine» کمال را محترم ترین خصوصیت فرد می داند. ثبات در باورها، گفته ها و کنش ها و در حالی که پافشاری او بر داشتن گفتار و کردار منطبق با اعتقادات، مسیری سوخته در زندگی شخصی اش به جا گذاشته اما باید گفت در حرفه اش نیز همین راه را پیموده که به موقعیت امروزینش در ادبیات آمریکای لاتین رسیده است.
ماریو بارگاس یوسا پرسید: «می شود بیرون بنشینیم؟» و از پنجره های کف تا سقف اتاق کتابخانه به محوطه بیرون و عصر دلنشین تابستانی اشاره کرد. بارگاس یوسا، تنها نویسنده پرویی برنده جایزه نوبل ادبیات، حالا در عمارتی هشت اتاقه در حومه مادرید، محله ای که آن را پوئترا دوهیرا می شناسند زندگی می کند. وقتی من رسیدم، پیشخدمتی با کت سفید من را از سرسرایی دو طبقه راهنمایی کرد، از میان موزاییک های سیاه و سفید براق و به کتابخانه ای هدایت کرد که با قفسه های چوب سیاه طبقه بندی شده بود. جاسیگاری کریستال کنار بشقاب های نقره شکلات و سیگار، جا گرفته بود.
این عمارت مجلل اقامتگاه درخوری برای واپسین غول زنده عصر طلایی ادبیات آمریکای لاتین، مردی که شاید مهم ترین رمان نویس سیاسی زمانه ما باشد، است اما این خانه متعلق به بارگاس یوسا نیست. بالای شومینه کتابخانه پرتره ای از مالک آن، ایزابل پریسلر، در لباس قرمز آویزان است.