علی اقای لاریجانی

علی اقای لاریجانی!
بابت گَنگ بودنت وسطِ جنگ، بابتِ قدم‌های شجاعانه‌ات در روز قدس درحالی‌که گفتن مقاماتِ ایران در پناهگاه‌اند، بابتِ نطق‌هایِ بدونِ ترست، بابتِ دفاع بی‌لُکنت معروفت در لبنان، بابتِ رجزخوانی‌هایِ محکمت، بابت برگه‌هایِ کوچیک یادداشت تبیینِ تمام لحظات جنگ ۱۲ روزه در دستت، بابتِ ماموریت‌های سختی که این دوسال به‌دوش کشیدی، بابتِ آبرویی که برای ایران خریدی، بابتِ زبان آمیخته به طنزت که سراسر تحقیرِ دشمن بود، بابت خشمی که به دشمـن تحمیل کردی؛ ممنونتم. ماندگار شدی! اما من دلم سوخت. خیلی عجیب سوخت.