ڪسی دیگر نمی ڪوبد در این خانه ی متروڪ ویران را

ڪسی دیگر نمی ڪوبد در این خانه ی متروڪ ویران را

ڪسی دیگر نمی پرسد چرا تنهای تنهایم

و من چون شمع میسوزم و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند

و من گریان و نالانم و من تنهای تنهایم

درون ڪلبه ی خاموش خویش اما

ڪسی حال من غمگین نمی پرسد

ومن دریای پر اشڪم ڪه توفانی به دل دارم

درون سینه ی پر جوش خویش اما

ڪسی حال من تنها نمی پرسد

و من چون تڪ درخت زرد پاییزم

ڪه هر دم با نسیمی میشود برگی جدا از او

و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند