یه وقتایی آدم میمونه

یه وقتایی آدم می‌مونه
بین یه عالمه حرفی که نگفته… یه عالمه اشکی که نریخته… یه عالمه دلی که شکسته
یه وقتایی انقدر خسته‌ای که حتی نمی‌دونی چرا
فقط دلت می‌خواد یه گوشه بشینی، زل بزنی به دیوار، نه حرفی، نه صدایی، نه اشکی
فقط یه خلأ… یه سکوت عمیق
یه زمانی، منم از اونایی بودم که می‌گفتم "همه چی درست می‌شه
ولی هیچ‌وقت درست نشد
هیچ‌چیز مثل قبل نشد
یه روزی دلم قرص بود، دلم گرم بود
ولی یه چیزی، یه جایی، توی زندگی جا موند… یه چیزی شکست
و دیگه هیچ‌چیزی مثل قبل نشد…
یه روزایی بود که یه نفر، حتی با یه پیام، با یه نگاه، با یه حرف، حالِ دلمو خوب می‌کرد
حالا؟
حالا روزها می‌گذرن، شب‌ها تموم می‌شن، ولی من همون‌جایی‌ام که بودم
با همون دلِ خسته، همون بغضِ همیشگی، همون تنهاییِ لعنتی
می‌دونی چیه؟
خیلی سخته یه روزی یکی باشه که وقتی حالت بده، وقتی دلت گرفته، وقتی کم آوردی، بگه: "من هستم، نترس، نرو
ولی بعدش یه روز، همون آدم، انگار هیچ‌وقت نبود. .
یه روز از خواب بیدار می‌شی و می‌بینی دیگه کسی نیست که حالتو بپرسه، کسی نیست که بفهمه دلت گرفته، کسی نیست که… دیگه هیچ‌کس نیست
می‌گن زمان همه‌چی رو درست می‌کنه"
ولی دروغ می‌گن
زمان فقط عادتت می‌ده به دردات، نه این‌که خوبشون کنه
تو فقط یاد می‌گیری که گریه نکنی، که لبخند بزنی، که بگی "من خوبم حتی وقتی از درون داری می‌پاشی
یاد می‌گیری که شبا بی‌صدا بغض کنی، که زل بزنی به سقف و با خودت بگی یه روزی این دردا تموم می‌شه، مگه نه؟
ولی ته دلت می‌دونی که هیچ‌وقت تموم نمی‌شه
یه وقتایی دلم می‌خواد بخوابم…
یه خوابِ طولانی
شاید اون‌جا، توی یه دنیای دیگه، همه‌چی آروم‌تر باشه
شاید اون‌جا دیگه این‌قدر دلم نلرزه…

#دکلمه_احساسی_غمگین 🤍

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‍‌‍‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌