بانو

بانو....
یاد بگیر جانم!

دوست داشتن
برایِ خاطرِ چشم و ابرو نمی ماند

عشق
به احترامِ اندامِ تراشیده ی هیچکس
رویِ پاهایش نمی ایستد

فراموش نکن
برجسته ترین لباس ها
آخرسر جایش گوشه ی کمد
لا به لایِ یک دنیا
لباس هایِ خانگیِ گشاد
که تو را هم بسترِ رویاهایِ شیرینِ شبانه می کنند،
جا خوش می کند

یادت نرود
دنیا دنیا لوازمِ آرایش هم که داشته باشی
با یک آب تمامش پاک می شود
و تو می مانی!
خودِ تو

که به گمانم
یادت رفته وقتی لبخند می زنی
زیباترین مخلوقِ خدا را
نشانِ دنیا می دهی

به دلت بسپار
اگر کسی آمد
که خودِ تو را

که روزهایی می رسد
که هیچ حوصله ی
آراسته بودن را هم نداری
نگاهِ خواهانش را به تو بدوزد
و بگوید:
امروز کدام یک از لبخند هایت را پوشیده ای
که اینقدر دلنشین تر شده ای ؟

خودش را بسپارد به روزگارش
تا تو بشوی
بانویِ لحظه هایش