ز بس فروغ که میتابد از هوا به زمین

ز بس فروغ که می‌تابد از هوا به زمین
در این مکان شده‌ام همچو آفتابی من
به چشم من که ز هر ذره روشنی بخش است
به چشم من که در این لحظه روشنی بخش است
به چشم من که به هر ذره‌ای چراغی چند
به چشم من که اگر روشنی به چشم در است
مرا ز گرمی خود در دل است داغی چند
به چشم من که اگر پر ز شعله اخگرست