بیش از 30 استخوان که مهره نامیده می‌شوند،‌ روی هم قرار دارند و با یکدیگر ستون فقرات را می‌سازند.این مهره‌ها به چهار بخش تقسیم می‌شوند: هشت مهره گردن (از C1 تاC7) ‌دوازده مهره‌ سینه‌ای یا بخش بالایی پشتی ( T1 تا T12) و پنج مهره کمری (از L1 تا L5) تقسیم می‌‌شوند و بالاخره استخوان‌های ساکروم و کوکسیکس که متصل به هم در انتهای ستون فقرات قرار دارند .مهره‌ها با رباط‌ها، ‌تاندون‌ها و عضلات به هم متصل می‌شوند.

ناحیه گردنی (سرویکال)، یکی از انعطاف‌پذیرترین نواحی در ستون فقرات است. ستون فقرات گردنی شامل هفت مهره و دیسکهای بین مهره ای است که قوس گردنی یا سرویکال Cervical نامیده می شود و تحدب آن به سمت جلو است. این مهره ها با تحمل وزن سر، عامل حرکات متنوع آن نیز هستند.

ستون فقرات گردنی در حالت طبیعی به راحتی به طرفین و بالا و پایین حرکت می‌کنند. در بخش گردنی ستون فقرات دو مهره منحصر به فرد قرار دارد. مهره اطلس و مهر آکسیس. این مهره‌ها به طور خاص برای ایجاد توانایی چنین چرخشی در ستون فقرات گردنی سازگاری پیدا کرده‌اند.

در مهره های گردن اولین مهره ، اطلس نام دارد که دارای جسم مهره ای نمی باشد و به صورت یک حلقه استخوانی است . دومین مهره به نام اکسیس که به مهره اول متصل شده و موجب حرکات چرخش سر به چپ و راست می شود . مهره هفتم گردنی دارای بلند ترین زائده شوکی بوده و از بقیه مهره های گردن بلند تر است . در بخش خلفی گردن قابل لمس می باشد و در ضمن متمایز کننده مهره های گردنی یا پشتی است .

منابع: پزشکان بدون مرز، دکتر فرخانی، همشهری آنلاین، ایران ارتوپد، بیتوته