حسینم...

حسینم...

مضطر و سرگردان

سرم را سردست گرفته ام

تا کجا به پیشگاه تواش تقدیم کنم

خون تابناک بی تابم را میان زندان تن به

بند کشیده ام
تا کجا به جاذبه ی لاهوتی تو, این کهنه خانه ی خاکی درهم شکند و پرستوی سرخ بارگاه تو شود...

بر من سخت است بودن و با تو نبودن
تلخست زنده بودن و زندگی نکردن
هستن به لفظ, هستن به معنا راه نبرده
مرگ بی وقفه ی ابدیست...
حسینم
این سوخته را بی خویش مخواه...