بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
وَلِكُلٍّ وِجْهَةٌ هُوَ مُوَلِّيهَا فَاسْتَبِقُوا الْخَيْرَاتِ أَيْنَ مَا تَكُونُوا يَأْتِ بِكُمُ اللَّهُ جَمِيعًا إِنَّ اللَّهَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ - و براى هر كسى جهتى است كه به سوى آن رو مى‌كند، پس در خوبى‌ها سبقت بگيريد هر کجا که باشيد؛ خداوند همه‌ى شما را خواهد آورد كه خداوند بر هرچيزى تواناست.(سوره بقره آیه 148)
برخی گمان دارند که مسائلی چون: پرستش، دین، کتاب، امام،ولیّ،قبله و ...،به مسلمانان اختصاص دارند و اگر کسی موحد،مؤمن و یا مسلمان نباشند، از این رویکردها فارغ خواهد بود! اما اصلاً چنین نیست، بلکه اینها اموری فطری میباشند که درسرشت آدمی نهادینه شده ودر همگان وجود دارند، با این تفاوت که هر کس به حق روی نیاورد، بدلی‌ها و تقلبی‌ها را جایگزین حقیقی‌ها و اصلی‌ها می‌کند.
از جمله این حقایق، وجه و جهت می‌باشد؛ وجه یعنی: روی و آن چه انسان به او آن روی می‌کند؛ در واقع هر رویکردی، نوعی جهت‌گیری می‌باشد.
هیچ کسی در هیچ موضع و هیچ کاری، بی‌هدف و بی‌جهت نیست، لذا فرمود: وَلِكُلٍّ وِجْهَةٌ هُوَ مُوَلِّيهَا -و براى هر كسى جهتى است كه به سوى آن رو مى‌كند.
بنابراین، همه جهت دارند، منتهی توجهات وجهت‌ها متفاوت میشوند. حتی ممکن است که چندنفر در موضع مشترکی قرار گیرند وکار واحدی انجام دهند، اما توجه و جهت = رویکرد آنها متفاوت باشد؛ مثل کسی که - قربة الی الله- نمازش را اقامه می‌کند و کار خیر انجام می‌دهد، و کسی که برای ریا نماز می‌خواند، و یا برای منافع شخصی و گروهی کار خیری انجام می‌دهد!
اخلاقِ مؤمن چنین است که اولاً تمامی مواضع و کارهایش، وجه الهی دارد، او دائماً نظر می‌کند به وجهُ الله، در هر کجا که باشد؛ و ثانیاً چون جهت خدایی دارد، نه تنها در انجام عمل خیر می‌کوشد، بلکه سعی می‌کند در این راه، پیشقدم و پیشرو باشد و از دیگران سبقت بگیرد.
برخی در گناه سبقت می‌گیرند، در اشاعۀ فساد- تباهی، ناهنجاری فرهنگی و رفتاری و ...، زودتر از دیگران به میدان می‌آیند و سریع‌تر و بیشتر از دیگران حرکت می‌کنند؛ اما خداوند متعال از بندگان مؤمن خواسته، در انجام امور خیری که وظیفۀ اوست و به نفع دنیا و آخرت خودش، دیگران و جامعه می‌باشد، سبقت بگیرند.