منتظر میمانم در فراز قله…

منتظر میمانم در فراز قله…
بلندترین حادثه را شاهد وناظر باشم,
زهمه دور شوم
تا ملایک...
سخت از فرق زمین تاعطش ابر به تو پیوندم!
ساکن شهر دلم را به کناری ببرم…
راز ارامش بغضم را معنا کنم…
بگویم که اگر غرور پرواز پروانه شکست,
به من خسته لطفی بکند,
تالجن زار سکوت
دل من به فریاد بگوید：
که اگر اشکی ریخت با دیدن ان ما فرو ریزیم نه به هم اویزیم…!