دوستداشتنت را هر روز پشت پنجره ی احساسم آبیاری میکنم، برگ

دوستداشتنت را هر روز پشت پنجره ی احساسم آبیاری میکنم، برگ های زردش را میگیرم و شکوفه های تازه اش را نوازش میکنم،و هر روز و هر ساعت و هر ثانیه بیم ان دارم که مبادا روزی خشک شود و از روی طاقچه ی دلم برداشته شود....
آخر مگر میشود گلِ دوستداشتن تو در دلم خشک شود؟
تو همیشه برایم دوستداشتنی ترین بی احساس دنیایی