چندی نشسته ام به گذاری که نیستی

چندی نشسته ام به گذاری که نیستی
چندی خزیده ام به کناری که نیستی

تا می رسم به وعده ی دیدار، رفته ای
کم وعده ده مرا به قراری که نیستی

یک بار هم که در بگشایی به روی من
دربان خانه را بسپاری که نیستی !

مست اند از بهار ، همه شهر و من ولی
دل را نمیدهم به بهاری که نیستی

هستی همیشه اول صبحی که نیستم
هستم هماره در شب تاری که نیستی

دورت چقدر گشتم و رفتی ! ، از آن زمان
هی چرخ میزنم به مداری که نیستی