ﻋﺎدت ﮐﺮدﻩ ام
ﻋﺎدت ﮐﺮدﻩ ام
ﺑﻪ اﯾﻨﮑﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ در ﺑﺤﺮاﻧﻬﺎی زﻧﺪﮔﯽ ام…
ﺧﻮدم ﻫﻮای ﺧﻮدم را داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ…
در ﺷﺐ ﻫﺎی ﺑﯽ ﺧﻮاﺑﯽ ام,ﺳﺮم را در ﺑﺎﻟﺶ ﻓﺮو ﮐﻨﻢ و ﺧﯿﺴﯽ ﺑﺎﻟﺶ راﺑﻪ ﺟﺎن ﺑﺨﺮم…
وﻗﺘﯽ ﺑﻐﺾ ﻣﯿﮑنم زاﻧﻮﻫﺎﯾﻢ را در آﻏﻮش ﺑﮕﯿﺮم و ﺧﻮدم را دﻟﺪاری بدهم ..
ﻋﺎدت ﮐﺮدﻩ ام وﻗﺘﯽ ﺑﺎد ﻣﯽ آﯾﺪ ﮐﻼﻫﻢ را ﺳﻔﺖ ﺑﭽﺴﺒﻢ,ﻧﻪ ﺑﺎزوی ﺑﻐﻞ دﺳﺘﯽ ام را…
ﯾﺎد ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺑﺎ روی ﮔﺸﺎدﻩ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﺰﻧﻢ…
ﻟﺒﺨﻨﺪی ﮐﻪ دﯾﮕﺮ ﺧﻮدم ﻫﻢ ﻣﻌﻨﯿﺶ را ﻧﻤﯽ داﻧﻢ…
ﻣﯿﺒﯿﻨﯽ ؟!
ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺑﺎ ﻫﻤﻪ دردی ﮐﻪ دارد…
…ﻣﺮا "ﻣﺮد" ﺑﻪ ﺑﺎر آوردﻩ………
ﺑﻪ اﯾﻨﮑﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ در ﺑﺤﺮاﻧﻬﺎی زﻧﺪﮔﯽ ام…
ﺧﻮدم ﻫﻮای ﺧﻮدم را داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ…
در ﺷﺐ ﻫﺎی ﺑﯽ ﺧﻮاﺑﯽ ام,ﺳﺮم را در ﺑﺎﻟﺶ ﻓﺮو ﮐﻨﻢ و ﺧﯿﺴﯽ ﺑﺎﻟﺶ راﺑﻪ ﺟﺎن ﺑﺨﺮم…
وﻗﺘﯽ ﺑﻐﺾ ﻣﯿﮑنم زاﻧﻮﻫﺎﯾﻢ را در آﻏﻮش ﺑﮕﯿﺮم و ﺧﻮدم را دﻟﺪاری بدهم ..
ﻋﺎدت ﮐﺮدﻩ ام وﻗﺘﯽ ﺑﺎد ﻣﯽ آﯾﺪ ﮐﻼﻫﻢ را ﺳﻔﺖ ﺑﭽﺴﺒﻢ,ﻧﻪ ﺑﺎزوی ﺑﻐﻞ دﺳﺘﯽ ام را…
ﯾﺎد ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺑﺎ روی ﮔﺸﺎدﻩ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﺰﻧﻢ…
ﻟﺒﺨﻨﺪی ﮐﻪ دﯾﮕﺮ ﺧﻮدم ﻫﻢ ﻣﻌﻨﯿﺶ را ﻧﻤﯽ داﻧﻢ…
ﻣﯿﺒﯿﻨﯽ ؟!
ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺑﺎ ﻫﻤﻪ دردی ﮐﻪ دارد…
…ﻣﺮا "ﻣﺮد" ﺑﻪ ﺑﺎر آوردﻩ………
- ۲۳۰
- ۲۷ اردیبهشت ۱۳۹۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط