آهای مرگ ؛کاش میدانستی ما بی نوا ملتیم به ستوه آمده

آهای مرگ ؛کاش میدانستی ما بی نوا ملتیم به ستوه آمده
از رنج و حسرت،کاش میدانستی در این سرزمین قحطی
لبخند بیداد میکند
کاش میدانستی اینان که میبری خالقان خاطره اند برای
مردمانی درمانده
چنین بی رحمانه در کمین نشسته ای که چه؟
شکارچی جوانان چهل و چندساله شدن چه لذتی دارد؟
تاراج امیدهای یک جماعت خسته،مگر فتح الفتوح است؟
در این روزهای سرد و سیاه ضجه زدیم برای یک خبر خوب که هرگز نرسید.
ما انگار فراموش شدگان تاریخیم
روحش شاد