تو ماهی و من ماهیِ این برکه ی کاشی..

تو ماهی و من ماهیِ این برکه ی کاشی..
اندوه بزرگی ست زمانی که نباشی! 
آه از نفس پاک تو و صبح نشابور
از چشم تو و حجره ی فیروزه تراشی.. 
پلکی بزن ای مخزن اسرار که هر بار فیروزه و الماس به آفاق بپاشی! 
ای باد سبک سار! مرا بگذر و بگذار!
هشدار! که آرامش ما را نخراشی.. 
هرگز به تو دستم نرسد ماه بلندم!
اندوه بزرگی ست چه باشی.. چه نباشی.