بنام خالق ایل و تبارم

بنام خالق ایل و تبارم
که با نامش سرآغاز بهارم

همان ایلی که مردانش چو شیرند
دلی دارند جوان هرچند پیرند

همان ایلی که یک زن پنج مرد است
به باطن شوق و ظاهر رنج و درد است

همان ایلی که نامش ریشه دارد
هزاران شیر نردر بیشه دارد

کنم آغاز شعری از درونم
که حکاکی شود با رنگ خونم

بنازم لهجه شیرینمان را
حکایات خوش دیرینمان را

خوشا مشک و ملارمال بالا
خوشا بیگ و بهون و تور مینا

خوشا چوقا ، دبیت و شالو برنو
خوشا چوباز و چوپن گفتن هو

خوشا کلگ و تلیت و او پیازی
خوشا شکرخدا از بی نیازی

خوشا آن روزکه هفت سنگ کار من بود
رقیبم بعد بازی یار من بود

خوش آن روزی که ایلم کدخدا داشت
حسابی ازهمه عالم جدا داشت

قسم بر شیر سنگیه مزارم
قسم بر پاکی خاک دیارم

قسم بر نی قسم بربند بندش
قسم برآن نوای درد مندش

قسم برقدمت تاریخ ایران
قسم برقوم لر برقوم شیران