✍ 🏻

✍ 🏻
می تَراوَد از دست هایت،
می‌جوشد از لبها
و می بارد از چشم‌ هایت،
شعرهایی‌ گُنگ!

به سانِ آفتابی بی نور!
بارانی بی عطر!
و رنگین کمانی بی ‌رنگ!
آن چنان که نمی فهمم،
آن ‌گونه ‌که‌ نمی دانم،

با من ساده سخن‌ بگو...
و شعرهایی ساده تر بخوان،
من تنها‌ کلامی که می دانم،
و تنها شعری که ‌می‌پسندم این است...
که‌ بگویی‌دوستم ‌داری،
با من از دوست