بسم الله الرّحمن الرّحيم

بسم الله الرّحمن الرّحيم

الهي بي پناهان را پناهي به سوي خسته حالان كن نگاهي

چه کم گررد ز سلطان ، گر نوازد گدايي را ز رحمت گاه گاهي

مرا شرح پريشاني چه حاجت كه بر حال پريشانم گواهي

الهي تكيه بر لطف تو كردم كه جز لطفت ندارم تكيه گاهي

دل سرگشته ام را رهنما باش كه دل ، بي رهنما افتد به چاهي

نهاده سر به خاك آستانت گدايي ، دردمندي ، عذرخواهي

اميد لطف و بخشش از تو دارد اسيري ، شرمساري ، رو سياهي

تهي دستي ، كه با اشك ندامت ز پا افتاده از بار گناهي

گرفتم دامن بخشنده اي را كه بخشد از كرم كوهي به كاهي

رحيمي ، چاره سازي ، بي نيازي كريمي ، دلنوازي ، داد خواهي

خوشا آن كس كه بندد با تو پيوند خوشا آن دل كه دارد با تو راهي

مران از آستانت بينوا را كه ديگر در بساطم نيست آهي

مقام و عز و جاهت چون ستایم کــــه برتر از مقام و عز و جاهی

فنـــا کــــی دولت ســرمد پذیرد کــــه اقلیـــم بقـــا را پادشاهی

ز نخــــل رحمت بــــی انتهــایت بیفکن ســایه بر روی گیــاهــی

به آب چشمه لطفت فرو شوی اگر سرزد خطایی اشتباهـی

مـران یارب زدر گاهت "رسا" را پنـاه آورده سـویت بـی پناهــی

خداوندا ! به نور صبح خيزان به اندوه دل شادي گريزان

به بينايي مشتاقان ز شوقت به فرياد سحر خيزان ز ذوقت

به سوز سينه عشاق نالان به آن دردي كه او را نيست درمان

به مفتومان دايم در تكاپو كه همچون فاخته گويند كوكو

منور گشت از آن روح ، روانها به ذكرت يافت گويايي ، زبان ها

همه شبها كه گفتي ليلة القدر كه بر عشاق باشد ليلة البدر

محبت كن سراپاي وجودم منور كن به انوار شهودم

كه روز حشر چون برخيزم از جا مرا همراه كن با آل طه