تو را به جان ِ ستاره دوباره ماه نکِش!

تو را به جان ِ ستاره دوباره ماه نکِش!
دوباره با قلم ِ باد ، تکیه گاه نکش!

نگاه کن به تبسم، به کف زدن، به صدا
به روی خنده ی بی استخاره آه نکش

تو از طراوت ِ بی انتهای پر زدنی
مرا به جُرم ِ پریدن چنین سیاه نکش

نگاه ِ سبز ِ من و تو در انتهای وفاست
به سوی زردی، ناباورانه راه نکش

ببین به روی دلم مشق ِ عاشقی کردم
به روی مشق ِ شبم خط ِ اشتباه نکش...

‌‌‌‌‌‌