دلنوشته نوای ماه

دلنوشته ” نوای ماه “
نویسنده: مریم خسروی کاربر نودوهشتیا
مقدمه :
روزهای زیادی گذشت؛ تا بدانم معنی تنهایی را!
سرنوشت به من فهماند؛ که آسمان همدم من است..
و تنهایی یعنی…
تنهایی یعنی در واپسین تاریکی های شب …
ببینی، سایه ات نیست! آخر ماه که سایه ندارد.
روشنایی و فروغ شب های عاشقان، منم!
ولی چه کسی، منِ ماه را روشنی می دهد؟
پیشنهاد ما
رمان دست های پدر | Saml کاربر انجمن نودهشتیا
رمان هِلِن | سحر راد

چه کسی به من، عشق می ورزد؟!
هر شب نوای عاشقانه ای سر می دهم؛
تا ستاره های غربی برای من هم چشمک بزنند؛
ولی آه و صد افسوس،
که آن ستاره ها نیز به هوای دیگری چشمک می زنند..
ای داد از تنهایی!
ای داد از نوای تنهاییِ ماه…

*****

من ماهم! ماه تنها
و دلیل این همه تنهایی ام را نمی دانم…
از ازل در آسمان من بودم و هزاران ستاره؛
که هر کدام عاشق دیگری بودند
و من در اوج تنهایی،
مهتاب خود را در عشق آنان شریک بودم.
گاه با لبخند به آسمان نور می بخشم..
گاه دلم می گیرد و با آسمان قهر می کنم..
آخر من هم عاشق هستم!
یک روز در میان چرخش مداوم این روزگار،
حجمی از نور را دیدم؛ که به من لبخند می زد..
نامش را که پرسیدم :
گفت من خورشیدم!
من همان لحظه عاشق نور تابنده و طلایی رنگ خورشیدم شدم؛
ولی همان لحظه آخرین بار بود…
آخرین باری که من خورشید را دیدم
و سال هاست که به سرعت می چرخم؛
تا به خورشیدم برسم.. https://98iia.com/%d8%af%d8%a7%d9%86%d9%84%d9%88%d8%af-%d8%af%d9%84%d9%86%d9%88%d8%b4%d8%aa%d9%87-%d9%86%d9%88%d8%a7%db%8c-%d9%85%d8%a7%d9%87-%d9%86%d9%88%d8%af%d9%87%d8%b4%d8%aa%db%8c%d8%a7/