ما همه آدمهایی هستیم که

ما همه آدم‌هایی هستیم که :
«گذشته را» یدک می‌کشیم
و سَلانه سَلانه به سمتِ آینده
می‌دویم
با کوله‌باری "پُر از خاطره و احساسِ"
مرده!
سنگین‌تر از نگاهِ شب می‌دویم و خسته
می‌شویم،
آن‌قدر خسته می‌شویم که خودمان ‌را هم در روزمرگی‌هایمان گُم می‌کنیم
آن‌قدر خسته کـه : در میانِ سیاه و سفیدی‌های زندگی خودمان را بین جدول خیابان‌ها جا می‌گذاریم،
ما «گذشته را یدک می‌کشیم»
‌