ما معمولاً در محاوره ها خیلی راحت در مقام قاضی حرف می زنی

ما معمولاً در محاوره ها خیلی راحت در مقام قاضی حرف می زنیم و قضاوتمان را درباره دیگران بیان می کنیم و با این کار ذهن مردم را نسبت به دیگران خراب می کنیم.انسان باید در سخن گفتن بسیار اهل مراقبت و دقت باشد.باید هر لحظه مراقب باشد که چه کلامی می گوید و با این کلام چه جنایتی را در حق خودش مرتکب می شود.انسان هیچ گاه نباید زود قضاوت کند،قضاوت واقعاً کار دشواری است. اهل بیت(ع) بسیار سفارش کرده اند که با کسانی که خوب حرف نمی زنند،نشست و برخواست نکنید. هر بیماری از یک طریقی منتقل می شود،خیلی از بیماری های روحی و روانی هم از طریق زبان منتقل می شوند.مثلا کسی که ترسوست یا کسی که بدزبان است،اگر مدتی با شما حرف بزند،از این طریق بیماری اش را به شما منتقل می کند.اگر مجبور بودید با چنین کسانی حرف بزنید،بحث جدی نکنید.اگر بحث جدی بشود،دل خراب می شود.لذا بعضی اوقات اولیای خدا را به شوخ طبعی و بذله گویی می شناختند.یکی از علت هایش در برخی موارد این بوده که کسی را پیدا نمی کردند تا با او حرف جدی بزنند، لذا همه چیز را با مطایبه و شوخ طبعی تمام می کردند تا از بیماری دیگران اثر نپذیرند و در عین حال کسی را هم نرنجانده باشند.