غروب جمعه ای دیگر که از راهی دراز آمد

غروب جمعه ای دیگر که از راهی دراز آمد

نگاه خسته ام در دم به اندوهی فراز آمد

***

نگاه سرخی از خورشید که عالم را به خون آویخت

غم دیرینه را گویی به آزینی ز راز آمد

***

هوای سینه مدفون شد به بغضی ساده و سنگین

که با خود قصه ای می گفت ز اشکی کز نیاز آمد

***

به بزمم کز پریشانی به عصر جمعه بر پا شد

نوای مطربی غمگین ز قلبی پر گداز آمد

***

دو صد فریاد بی پروا لبانم بسته می گوید

در آن دم کز نگاه من یکی اشکی به ناز آمد

***

همه طوفان غمهایم نسیمی روح افزا شد

چو از روزن ز راهی دور نوایی دلنواز آمد

***

میان این هوای غم که که آواری غم انگیزست

مؤذن گفت برخیزید که وقتی از نماز آمد

***

به ناگه کوه اندوهم به کاهی پست می مانست

چرا چون بانگ زیبایی بگفت وقت نیاز آمد