ﺩﺭ ﺧﻴﺎﻻﺕ ﺧﻮﺩﻡ ﺩﺭ ﺯﻳﺮ ﺑﺎﺭاﻧﻲ ﻛﻪ ﻧﻴﺴﺖ

ﺩﺭ ﺧﻴﺎﻻﺕ ﺧﻮﺩﻡ ﺩﺭ ﺯﻳﺮ ﺑﺎﺭاﻧﻲ ﻛﻪ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﻲ ﺭﺳﻢ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ اﺯ ﺧﻴﺎﺑﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﻲ ﻧﺸﻴﻨﻲ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺭﻭﻳﻢ ﺧﺴﺘﮕﻲ ﺩﺭ ﻣﻲ ﻛﻨﻲ
ﭼﺎﻱ ﻣﻲ ﺭﻳﺰﻡ ﺑﺮاﻳﺖ ﺗﻮ ﻓﻨﺠﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻲ ﺧﻨﺪﻱ و ﻣﻲ ﭘﺮﺳﻲ ﻛﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﺑﻬﺘﺮ اﺳﺖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻲ ﺧﻨﺪمﻛﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﮔﺮ ﭼﻪ ﻣﻲ ﺩاﻧﻲ ﻛﻪ ﻧﻴﺴﺖ
ﺷﻌﺮ ﻣﻲ ﺧﻮاﻧﻢ ﺑﺮاﻳﺖ ﻭاﮊﻩ ﻫﺎ ﮔﻞ ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ
ﻳﺎﺱ و ﻣﺮﻳﻢ ﻣﻲ ﮔﺬاﺭﻡ ﺗﻮﻱ ﮔﻠﺪاﻧﻲ ﻛﻪ ﻧﻴﺴﺖ
ﭼﺸﻢ ﻣﻲ ﺩﻭﺯﻡ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺖ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ اﻳﺎ ﻛﻤﻲ
ﺩﺳﺘﻬﺎﻳﻢ ﺭا ﺑﮕﻴﺮﻱ ﺗﻮﻱ ﺩﺳﺘﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻗﺖ ﺭﻓﺘﻦ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﻢ ﻧﺮﻭ
ﭘﺸﺖ ﭘﺎﻳﺖ اﺷﻚ ﻣﻲ ﺭﻳﺰﻡ ﺩﺭ اﻳﻮاﻧﻲ ﻛﻪ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﻲ ﺭﻭﻱ و ﺧﺎﻧﻪ ﻟﺒﺮﻳﺰ اﺯ ﻧﺒﻮﺩﺕ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ

ﺑﺎﺯ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻲ ﺷﻮﻡ ﺑﺎ ﻳﺎﺩ ﺩﻟﺪاﺭﻱ ﻛﻪ ﻧﻴﺴﺖ

ﺭﻓﺘﻪ اﻱ و ﺑﻌﺪ ﺗﻮ اﻳﻦ ﺣﺎﻝ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﻣﻦ اﺳﺖ
ﺑﺎﻭﺭ اﻳﻨﻜﻪ ﻧﺒﺎﺷﻲ ﻛﺎﺭ ﺁﺳﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻧﻴﺴﺖ