اتش زدم به دل و روزگار خویشتن

اتش زدم به دل و روزگار خویشتن
سوختم تا که شدم اموزگار خویشتن

آموختم لیلی و مجنون حقیقت است
من بی وفایی کشیده ام از نگار خویشتن

خار و زبون و لال شدم در چشم مردمان
این سهم من بُود از روزگار خویشتن

حالا که نیمه عمرم رسیده است
شرمنده ام ز روی پروردگار خویشتن

راهی بجز عذاب نار برایم نمانده بود
آتش زدم به دل و روزگار خویشتن