یک وقتهایی آدم عجیب سنگدل می شود..

یک وقتهایی آدم عجیب سنگدل می شود..
«دوستت دارم» را با "پوزخند" پاسخ می دهد،
و جواب تمام محبت ها را با پس زدن..
سرکش و عصیانگر به پیش می رودُ
جز خودش کسی را نمی بیند..
از چشمهایش غرور چکه میکند
و‌بندِ دلش با بی اعتنایی عجین می شود
مثل یک گلوله برف که درون آبِ سرد
رودخانه افتاده یخ میزند
می رود تو لاک خودش
و علیه عالم و آدم جبهه می گیرد
و مدام با خود تکرار می کند:
«من از همه ی شما متنفرم،تنهایم بگذارید!»
گاهی که حسرت و دلتنگی به
غرور کاذبش غلبه می کند
کم می آورد و ضجه میزند اما باز هم می خواهد تنها باشد
زانوهایش را بغل میگیردُ
به پهنای صورت اشک می ریزد و به همه می گوید:
«بگذارید به درد خودم بمیرم !»
چقدر غم انگیز است حال انسانی که
از درون فرو می ریزد و اینگونه یک "منِ" جدید
از خود میسازد..
و فاجعه زمانیست که یک انسان از جنس
"درد" در خود متولد می شود...