افسوس کسی همدمِ این مرغک شــــــــب نیست

افسوس کسی همدمِ این مرغک شــــــــب نیست
دیگر اثـــری در دلم از  شور و طرب نیست

من زاده ی تقدیـــــــــــرِ غم و درد و عذابم
عمریست کـــه ته مانده ِ لبخند ، به لـــب نیست

پابند  توام  , یوســـــــــف ِ من ,روی مگردان
بالله که زلیــــــخای تو  بی اهل و نَسَب نیست

تا در قفس ســـــــــــینه ی من ,ردِّ نفس هست
ترک تو محال است که این , رسم ادب نیست

هرکس که ترا دید , به سیمای تـــو  دل بست 
شیدا شدن من که طبیـــعی است, عجب نیست!

مجذوب نگاری شده این دل ,که مِثـــــــــالش 
در هند و سمرقند و بخارا و  حــــــلب  نیست

از دفتر شعر و غــــــــــزلِ شیردل ای دوست
جز قامت دلدار,  کــــــلامی مَطَلَب , نیـــست