این شعرمن بی قافیه است : وتنها از آن ِ«اوست ».

این شعرمن بی قافیه است : وتنها از آن ِ«اوست ».

همه ی مقصود من اوست. و برای خاطر «او» حاضر به هیچ معامله ای نیستم جز « بخشیدن » و«طلبیدن » .





با تو سخن می گویم

از تو سخن می گویم

از ژرفنای جانم

می دانم که پاسخم نمی دهی

چگونه می توانی مرا پاسخی دهی

که بسیارند آنها که تو را می خوانند

همه ی خواهش من اینست

که اینجا درانتظار بمانم

تا تو از خود

مرا نشانی دهی

در ژرفنای جان خویشم



قلب من

کودکی است قحطی زده

میان دنده هایم

بی تردید کودکیست در قفس

تکه ای نان را از میان میله های قفس سوی من دراز می کنند

من دستی پیش نبرده ام

من چیزی نپذیرفته ام

از عشق

عطشِ خواستن ِ تو خوراک منست

من گرسنگی را با گرسنگی فرو می نشانم

اگر نیت تواینست ، عزم من اینچنین خواهد شد