درد که به چشمانت رسید

درد که به چشمانت رسید
دنیا می شود یک وجب
به اندازه ی جای پای ایستادنت
تنگ و دلگیر
مگر می توان دل را رها ساخت
نفسهانیز همراهی نمی کنند
حال می شوی
سلول انفرادی ایستاده ی متحرک