به سر آستین پاره ی کارگری که دیوارت را می چیند و به تو می

به سر آستین پاره ی کارگری که دیوارت را می چیند و به تو میگوید：ارباب"نخند" به پیرمردی که در پیاده رو به زحمت راه میرود وشاید چند ثانیه کوتاه معطلت کند"نخند" به پسرکی که آدامس می فروشد و تو هرگز نمیخری "نخند". به دستان پدرت،به جارو کردن مادرت،به راننده ی چاق اتوبوس،به همسایه ای که هر صبح نان سنگک میگیرد،به رفتگری که درگرمای تیرماه کلای پشمی به سر دارد، به راننده ی آژانسی که چرت میزند،به پلیسی که سر چهارراه باکلاه صورتش را باد میزند، به مجری نیمه شب رادیو،به مردی که روی چارپایه میرود تا کنتور برقتان را بنویسد،به پارگی ریز جوراب کسی در مجلس،به پشت و رو بودن چادر پیرزنی در خیابان، به مردی که در بانک از تو میخواهد برایش برگه ای پرکنی،به هول شدن همکلاسی ات پای تخته،به اشتباه لفظی بازیگر نمایشی.. "نخند". نخند،دنیا ارزشش را ندارد که تو به خرد ترین رفتارهای نابه جای آدمها بخندی. که هرگز نمیدانی چه دنیای بزرگ و پردردسری دارند.آدم هایی که برای خود و خانواده خود همه چیز و همه کسند. آدم های