شمع و سایه

شمع و سایه



دوش در عزلت ِ جان فرسایی

داشتم ٫ همدم ِ روشن زایی

شمع آن همدم ِ دیرینه ی من

سوختن ها را ٫ آئینه ی من



همه شب مونس و دم سازم بود

همدم و هم دل و هم رازم بود

گرم می سوخت و می ساخت چو من

هستی ِ خویش همی باخت چو من

گر چه آتش همه شب بر تن داشت

نه فغان داشت و نه شیون داشت

گر چه می داد سر ِ خویش به باد

خنده می کرد و به پا می ایستاد

تا سحر سوختنی چون من داشت

شب ِ تاریک ِ مرا روشن داشت

همه شب سوخت و آواز نکرد

به شکایت دهنی باز نکرد

شمع از سوختن اش ٫ پروا نیست

که در این سوختن او ٫ تنها نیست

مرگ اگر آخر ِ این ره چه ی ٫ اوست

نیز پروانه ی او ٫ همره ِ اوست

به از این چیست که دو یار به هم

ره سپارند سوی ٫ مُلک ِ عدم

نه یکی مانده گرفتار و نژند

وآن دگر رفته ٫ رها گشته ز بند

من به عشق که بسوزم ٫ شب و روز ؟

به امید ِ که بسازم ٫ در سوز ؟

که خورّد غم چو در آیم از پای ؟

خود که گریّد چو تُهی سازم جای ؟

گر بسوزند پر و بال ِ مرا

که خورّد هیچ غم ِ حال ِ مرا ؟

شب ِ تنها ئی و روز ِ غم ِ من

کیست جز سایه ی من ٫ همدم ِ من ؟

سایه را دوش حکایت ها بود

شکوه ها بود و شکایت ها بود

قصه می گفت و پریشان می گفت

تب مگر داشت که هذیان می گفت ؟

کس شنیدی سخن از سایه شنفت ؟

من شب ِ دوش شنیدم ٫ می گفت :

ای تن ِ خسته ی رنجور و نزار

ای به جان آمده از یار و دیار

چند کاهد ز غم و رنج تن ات ؟

که تنم کاست از این کاستن ات

شاعر ِ سوخته دل ٫ درد ِ تو چیست ؟

ای گل ِ تازه ٫ رُخ ِ زرد ِ تو چیست ؟

نوز نشکفته ٫ چرا پژمردی ؟

شاد نا گشته ز غم ٫ افسردی

شد خزان تازه بهار ِ تو چرا ؟

زود آمد شب ِ تار ِ تو چرا ؟

عشق نا باخته ٫ بد نام شدی

دل نپرداخته ٫ نا کام شدی

کس ندیدیم به نا کامی ِ تو

عاشقی نیست به بد نامی ِ تو

دگران از می ِ غفلت مست اند

فارغ از هر چه بلند و پست اند

می ز هر جام که شد ٫ می نوشند

با بد و نیک ِ جهان ٫ می جوشند

نه به مانند ِ تو ٫ نازک بین اند

هر کجا هست گلی ٫ می چینند

هر شبی با صنمی ٫ دم سازند

هر دمی دل به کسی ٫ می بازند

کام ِ خود از گل و می ٫ می گیرند

نه به نا کامی ِ تو ٫ می میرند !