تقدیم به مالک وجودم

تقدیم به مالک وجودم


ﻣﻦ ﺍﻣﺸﺐ ﺗﺎ ﺳﺤﺮ ﺧﻮﺍﺑﻢ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﺩ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﺍﻡ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﻓﺮﺩﺍﺳﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻡ ﺍﺯ ﺗﻤﻨﺎﯼ ﺗﻮ ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﺴﺘﺮ ﺷﺐ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﺍﺳﺖ
ﺷﺮﺍﺏ ﺷﻌﺮ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺗﻮ
ﻫﻮﺍ ﺁﺭﺍﻡ، ﺷﺐ ﺧﺎﻣﻮﺵ، ﺭﺍﻩ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻫﺎ ﺑﺎﺯ
ﺧﯿﺎﻟﻢ ﭼﻮﻥ ﮐﺒﻮﺗﺮﻫﺎﯼ ﻭﺣﺸﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﺭﻭﺩ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺑﺎﻓﻨﺪ ﮐﻮﻟﯽ ﻫﺎﯼ ﺟﺎﺩﻭ، ﮔﯿﺴﻮﯼ ﺷﺐ ﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎﻫﺎ، ﮐﻪ ﺷﺐ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻕ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﻫﺎ ﻋﻮﺩ ﻣﯽ ﺳﻮﺯﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎﻫﺎ، ﮐﻪ ﺍﺧﺘﺮ ﻫﺎ ﺑﻪ ﺑﺎﻡ ﻗﺼﺮ ﻫﺎ ﻣﺸﻌﻞ ﻣﯽ ﺍﻓﺮﻭﺯﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎﻫﺎ، ﮐﻪ ﺭﻫﺒﺎﻧﺎﻥ ﻣﻌﺒﺪﻫﺎﯼ ﻇﻠﻤﺖ ﻧﯿﻞ ﻣﯽ ﺳﺎﯾﻨد
ﻫﻤﯿﻦ ﻓﺮﺩﺍﯼ ﺍﻓﺴﻮﻥ ﺭﯾﺰ ﺭﻭﯾﺎﯾﯽ
ﻫﻤﯿﻦ ﻓﺮﺩﺍ ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﻦ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻫﻤﯿﻦ ﻓﺮﺩﺍ ﮐﻪ ﺭﻭﯼ ﭘﺮﺩﻩ ﭘﻨﺪﺍﺭ ﻣﻦ ﭘﯿﺪﺍﺳﺖ
ﻫﻤﯿﻦ ﻓﺮﺩﺍ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺭﻭﺯ ﺩﯾﺪﺍﺭ ﺍﺳﺖ
ﻫﻤﯿﻦ ﻓﺮﺩﺍ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺭﻭﺯ ﺁﻏﻮﺵ ﻭ ﻧﻮﺍﺯﺵ ﻫﺎﺳﺖ
ﻫﻤﯿﻦ ﻓﺮﺩﺍ، ﻫﻤﯿﻦ ﻓﺮﺩﺍ
ﻣﻦ ﺍﻣﺸﺐ ﺗﺎ ﺳﺤﺮ ﺧﻮﺍﺑﻢ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﺩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﺴﺘﺮ ﺷﺐ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﺍﺳﺖ
ﺳﯿﺎﻫﯽ ﺗﺎﺭ ﻣﯽ ﺑﻨﺪﺩ
ﭼﺮﺍﻍ ﻣﺎﻩ، ﻟﺮﺯﺍﻥ ﺍﺯ ﻧﺴﯿﻢ ﺳﺮﺩ زمستان ﺍﺳﺖ
ﺩﻝ ﺑﯽ ﺗﺎﺏ ﻭ ﺑﯽ ﺁﺭﺍﻡ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺷﻮﻕ ﻟﺒﺮﯾﺰ ﺍﺳﺖ
ﺑﻪ ﻫﺮ ﺳﻮ ﭼﺸﻢ ﻣﻦ ﺭﻭ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﻓﺮﺩﺍﺳﺖ
ﺳﺤﺮ ﺍﺯ ﻣﺎﻭﺭﺍﯼ ﻇﻠﻤﺖ ﺷﺐ ﻣﯽ ﺯﻧﺪ ﻟﺒﺨﻨﺪ
ﻗﻨﺎﺭﯼ ﻫﺎ ﺳﺮﻭﺩ ﺻﺒﺢ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﻦ ﺁﻧﺠﺎ ﭼﺸﻢ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺗﻮﺍﻡ، ﻧﺎﮔﺎﻩ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﻭﺭ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻢ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺁﯾﯽ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﻭﺭ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻢ ﮐﻪ ﻣﯿﺨﻨﺪﯼ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﻭﺭﻣﯽ ﺑﯿﻨﻢ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯼ ﻭ ﻣﯽ ﺁﯾﯽ
ﻧﮕﺎﻫﻢ ﺑﺎﺯ ﺣﯿﺮﺍﻥ ﺗﻮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ
ﺳﺮﺍﭘﺎ ﭼﺸﻢ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺷﺪ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﻭﺍﻥ ﺧﻮﯾﺶ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺩﯾﺪ
ﺳﺮﺷﮏ ﺍﺷﺘﯿﺎﻗﻢ ﺷﺒﻨﻢ ﮔﻠﺒﺮﮒ ﺭﺧﺴﺎﺭ ﺗﻮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ
ﺗﻨﻢ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺷﺮﺍﺏ ﺷﻌﺮ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺗﻮ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺳﻮﺧﺖ
ﺑﺮﺍﯾﺖ ﺷﻌﺮ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺧﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﯾﻢ ﺷﻌﺮ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﺧﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺒﺴﻢ ﻫﺎﯼ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺗﻮﺭﺍ ﺑﺎ ﺑﻮﺳﻪ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﭼﯿﺪ
ﻭﮔﺮ ﺑﺨﺘﻢ ﮐﻨﺪ ﯾﺎﺭﯼ
ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﺗﻮ..