ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻦ ﺷﻜﻞ ﺩﻳﺮﻭﺯﻡ ﺑﻮﺩ

ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻦ ﺷﻜﻞ ﺩﻳﺮﻭﺯﻡ ﺑﻮﺩ
ﻓﺮﺩﺍ ﻫﻢ ﺷﻜﻞ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎﻩ ﻫﺎ ﻭ ﺳﺎﻝ ﻫﺎ ﻫﻢ ﺷﻜﻞ ﻫﻢ
ﺑﺪ ﻭ ﺗﻠﺦ
ﺧﺴﺘﻪ ﺍﻡ
ﺩﻟﻢ ﺭﺍ ﻫﺮ ﺍﺯ ﮔﺎﻫﻲ ﺑﺎ ﺍﺷﻚ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ ﺗﺎ ﺧﻮﻥ
ﻣﺮﺩﻩ ﻫﺎﻱ ﺭﻭﺯﻫﺎﻱ ﺗﻠﺦ ﭘﺎﻙ ﺷﻮﻧﺪ
ﺍﻣﺎ ﭼﻪ ﺳﻮﺩ
ﻭﻗﺘﻲ ﺣﺘﻲ ﺧﻮﻧﻢ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺗﻜﺮﺍﺭ ﺧﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻲ ﺍﻳﺴﺘﺪ ﻭ ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ
ﻣﺜﻞ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻱ ﻣﻦ
ﻛﻪ ﺯﻳﺮ ﺳﻜﻮﺕ ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ ﺍﻳﻦ ﺷﺐ ﻧﻔﺮﺕ ﺑﺎﺭ ﺟﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺍﻧﮕﺎﺭ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﻴﺎﻫﻲ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻓﺎﻧﻮﺱ ﻫﺎ ﻫﻢ ﺳﺎﺧﺘﮕﻲ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺍﻩ ﻛﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺗﻨﻬﺎﻳﻢ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ ﺑﺎﺯ ﻛﻤﻲ ﮔﺮﻳﻪ ﻛﻨﻢ
ﺍﻣﺎ ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺷﺴﺘﻦ ﺩﻟﻢ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ ﻣﻴﮕﺮﻳﻢ ﻭ ﺍﺷﻜﻬﺎﻳﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻲ ﺟﻤﻊ ﻣﻴﻜﻨﻢ
ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﺰﺍﺭﻡ ﺑﺎ ﺍﺷﻚ ﻣﻦ ﮔﻠﻲ ﺗﻴﺮﻩ ﺑﻜﺎﺭﻳﺪ ﻛﻪ ﻣﺜﻞ ﻣﻦ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺷﻜﻮﻓﻪ ﺩﺍﺩﻥ ﺧﺸﻚ ﺷﻮﺩ
ﮔﻠﻲ ﺑﻪ ﺭﻧﮓ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﻡ
ﮔﻞ ﻏﻢ
ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻴﻜﻨﻢ گﺮﻳﻪ...
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺗﺎﻗﻲ ﻛﻪ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺗﻮﺭﺍ ﻣﻴﻨﻮﺷﺘﻢ
ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻴﻜﻨﻢ
ﺧﺴﺘﻪ ﺍﻡ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ ﺑﺨﻮﺍبﻢ
ﻻﻻﻳﻲ ﺑﮕﻮ ﻣﺎﺩﺭ