کلام زنده:

کلام زنده:

روزى که بتوانم خود را همانگونه که هستىم،درک کنم و بپذیرم،روزى که پى ببرم لازم نیست بدون خطا و اشتباه باشم،و لازم نیست از شر آن چیزهایى که گمان مى کنم بد است در درون خود خلاص شوم،میتوانم رو به سوى کمال،قدم بردارم و زندگى فراتر از آنچه که آرزویش را داشتم تجربه کنم.و آن روز خواهم دانست من عزیز و قابل احترام هستم و جهان با نبودن من مرا کم خواهد داشت.