امن بودن آدمها را، از ارتباط دستانشان با جهان میتوان دید.

امن بودن آدمها را، از ارتباط دستانشان با جهان میتوان دید. دستان آدمهای امن، کاری جز در آغوش‌کشیدن و نوازش‌کردن انجام نمی‌دهند. نه با دستانشان خط و نشان می‌کشند، نه تنبیه می‌کنند، نه سرد ارتباط برقرار می‌کنند، و نه اجتناب می‌کنند. دستانِ آدم‌های امن، پناهگاهند. پناهگاهی که هر زمان از همه جا خسته و دل‌زده بودیم، در دستان آنان، در آغوش گرم آنان، به آرامشی عمیق و لذت‌بخش برسیم …