دیگر آن سان خندان روی اول نیستم

دیگر آن سان خندان رویِ اول، نیستم
فکر می کردم عزیزم، دیدم اصلا نیستم

دوستان از پشت می آیند و خنجر می زنند
حق من زخم است چون،بادوست،دشمن نیستم

خسته ام از روزها، آغوش وا کن ای خدا
باید امضا کرد جائی را؟ بیا...من نیستم...