ﻣﻦ ﻋﻘﺎﺑﯽ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﯾﮏ ﻣﺎﺭ

ﻣﻦ ﻋﻘﺎﺑﯽ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﯾﮏ ﻣﺎﺭ
ﺳﺨﺖ ﺁﺯﺍﺭﻡ ﺩﺍﺩ !...
ﺑﺎﻝ ﺑﮕﺸﻮﺩﻡ ﻭ ﺳﻤﺘﺶ ﺭﻓﺘﻢ
ﺍﺯ ﺯﻣﯿﻨﺶ ﮐﻨﺪﻡ
ﺑﻪ ﻫﻮﺍ ﺁﻭﺭﺩﻡ؛
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮﺵ ﺑﻮﺩ؛ ﮐﻪ ﻓﺮﯾﺐ ﭼﺸﻤﺶ
ﺳﺨﺖ ﺟﺎﺩﻭﯾﻢ ﮐﺮﺩ!!!
ﺩﺭ ﻧﻮﮎ ﯾﮏ ﻗﻠﻪ،ﺁﺷﯿﺎﻧﺶ ﺩﺍﺩﻡ !
ﮐﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻝ ﺭﺣﻤﯽ،ﭼﻪ ﺑﺮﻭﺯﻡ ﺁﻭﺭﺩ!!!
ﻋﺸﻖ ﺟﺎﺩﻭﯾﻢ ﮐﺮﺩ !
ﺯﻫﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺮ ﻣﻦ ﺭﯾﺨﺖ !!
ﺍﺯ ﻧﻮﮎ ﺁﻥ ﻗﻠﻪ،ﺑﻪ ﺯﻣﯿﻦ ﺍﻓﺘﺎﺩﻡ !
ﺗﺎﺯﻩ ﺁﻣﺪ ﯾﺎﺩﻡ ....
ﻣﻦ ﻋﻘﺎﺑﯽ ﺑﻮﺩﻡ،ﺑﺮ ﻓﺮﺍﺯ ﯾﮏ ﮐﻮﻩ !
ﺁﺷﯿﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺩﺍﺩﻡ ♌.....