ﺟﺎﻥ ﻣﻨﯽ ﺟﺎﻥ ﻣﻨﯽ ﺟﺎﻥ ﻣﻦ

ﺟﺎﻥ ﻣﻨﯽ ﺟﺎﻥ ﻣﻨﯽ ﺟﺎﻥ ﻣﻦ
ﺁﻥ ﻣﻨﯽ ﺁﻥ ﻣﻨﯽ ﺁﻥ ﻣﻦ
ﺷﺎﻩ ﻣﻨﯽ ﻻﯾﻖ ﺳﻮﺩﺍﯼ ﻣﻦ
ﻗﻨﺪ ﻣﻨﯽ ﻻﯾﻖ ﺩﻧﺪﺍﻥ ﻣﻦ
ﻧﻮﺭ ﻣﻨﯽ ﺑﺎﺵ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﭼﺸﻢ ﻣﻦ
ﭼﺸﻢ ﻣﻦ ﻭ ﭼﺸﻤﻪ ﺣﯿﻮﺍﻥ ﻣﻦ
ﮔﻞ ﭼﻮ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﯾﺪ ﺑﻪ ﺳﻮﺳﻦ ﺑﮕﻔﺖ
ﺳﺮﻭ ﻣﻦ ﺁﻣﺪ ﺑﻪ ﮔﻠﺴﺘﺎﻥ ﻣﻦ
ﺍﺯ ﺩﻭ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﺗﻮ ﭼﻮﻧﯽ ﺑﮕﻮ
ﺯﻟﻒ ﺗﻮ ﺣﺎﻝ ﭘﺮﯾﺸﺎﻥ ﻣﻦ
ﺍﯼ ﺭﺳﻦ ﺯﻟﻒ ﺗﻮ ﭘﺎﺑﻨﺪ ﻣﻦ
ﭼﺎﻩ ﺯﻧﺨﺪﺍﻥ ﺗﻮ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻣﻦ
ﺩﺳﺖ ﻓﺸﺎﻥ ﻣﺴﺖ ﮐﺠﺎ ﻣﯽ ﺭﻭﯼ
ﭘﯿﺶ ﻣﻦ ﺁ ﺍﯼ ﮔﻞ ﺧﻨﺪﺍﻥ ﻣﻦ
ﻣﻮﻻﻧﺎ