گوتهً.......این سخن مرا جز با عاقلان مگویید زیرا جاهلان ب

گوتهً.......این سخن مرا جز با عاقلان مگویید زیرا جاهلان به غیر از نیشخند کاری نمی توانند کرد.میخواهم زبان به ستایش آن کس گشایم که در پی آتشی است تا خویشتن را پروانه وار در آن بسوزاند. در آرامش شبهای عشق که در آن نهال زندگی کاشته می شود و مشعل حیات دست ب دست میگردد با دیدن ماه خاموش و درخشان هیجانی مرموز روح تورا فرامیگیرد.دیگر خویشتن را زندانی ظلمت جانکاه نمیابی زیرا هر لحظه دل خودرا در آرزویی بالاتر میبینی.دیگر از دوریه راه نمی هراسی وازرنج سفر نمی فرسایی روح مشتاق را شتابان به سوی سرچشمه ی نور وصفا می فرستی تا پروانه وار در آتش شوق بسوزد. تا راز این نکته را دریابی که «بمیر تا زنده شوی» میهمان گمنامی بیش در سرزمین ظلمت نخواهی بود...