«من معلّم هستم»

«من معلّم هستم»



هرشب از آینه ها می‌پرسم:
به کدامین شیوه؟
وسعت ِ یادِ خدا را
بکشانم به کلاس؟
بچه ها را ببرم تا لب ِ دریاچه یِ عشق؟
غرق ِ دریایِ تفکّر بکنم؟
با تبسّم یا اخم؟



«من معلّم هستم»
نیمکتها نفس ِ گرم ِ قدمهایِ مرا می‌فهمند
بالهایِ قلم و تخته سیاه
رمز ِ پرواز ِ مرا می‌دانند
سیب ها دست ِ مرا می‌خوانند...



«من معلّم هستم»
درد ِ فهمیدن و فهماندن و مفهوم شدن
همگی مال ِ من است.