با امید دیدنت از غُصّه دوری می کنم

با امید دیدنت از غُصّه دوری می کنم
امتناع از خنده های خشک و صوری می کنم
در خیالم مثل یک مهمانی بی انتها
خاطرت را همدم فنجان و قوری می کنم
اشک هایم بی اراده برکه ای شور آفرید
محض تمرین طعم دریا را مروری می کنم
لب به لب جانم پُر از شوقِ به میدان رفتن است
می زنم بر سینه ی طوفان جسوری می کنم
من قزل آلای رودم عشق را بو می کشم
خانه هر جا هست باشد من صبوری می کنم