خوبست به سخن فاقد اندیشه نباشی

خوبست به سخن فاقد اندیشه نباشی
آفاق بیارایی و چون شیشه نباشی

تیزی درفش در سر آن نیش گزند است
نشتر نشوی نیش دل ریشه نباشی

فرهاد درافتاد به سنگ از هنر عشق
گر بر سر عاشق زجفا تیشه نباشی

از بادیه و خار مغیلان همه گفتند
خاری زجفا بر سر ره میشه نباشی

تکریم هنر پیشه به اقلیم جهان است
گر در همه رفتار. هنر پیشه نباشی

سخت است یرائونی ان زاهد عیار
با مکر و ریا زاهد بی ریشه نباشی

در نظم قلم گیری و گویی سخن عشق
مانند تبر قاتل هر بیشه نباشی

با یار سخن گفتن و گفتم سخن یار
در خلوت انس چون مگس و پیشه نباشی

چون باده گلرنگ بدرخشی بدل جام
گر ترشی ناقابل هر شیشه نباشی