اگر اشک بودی تو را روی چشمان غمبار خود مینشاندم

اگر اشک بودی تو را روی چشمان غمبار خود مینشاندم

اگر آه بودی ترا نیمه شبها به لب میکشیدم

اگر مهر بودی به دنبال تو تا ابد میدویدم

اگر ماه بودی فروغ ترا همچو تاجی بسر مینشاندم


دریغا نه اشکی ، نه آهی ، نه مهری ، نه ماهی ، تو آن خود پرستی که پیمان شکستی


اگر زهر بودی ترا چون می ناب سر میکشیدم

اگر مرگ بودی شتابان بسوی تو پرمیکشیدم

اگر خاک بودی در آغوش سرد تو جان میگرفتم

اگر پاک بودی شبی پیکرت مقدس ببر میکشیدم


دریغا نه زهری ، نه مرگی ، نه خاکی ، نه پاکی ، تو آن خود پرستی که پیمان شکستی


اگر موج بودی چو طوفان به دنبال تو میدویدم

اگر اوج بودی چو خورشید آخر به تو می رسیدم

اگر ابر بودی همه عمر در سایه ات می نشستم

اگر جام بودی ز تو باده وصل سر می کشیدم

دریغا نه موجی ، نه اوجی ، نه ابری ، نه جامی ، تو آن خود پرستی که پیمان شکستی