يا رب مكن از لطف پريشان ما را

يا رب مكن از لطف پريشان ما را
هر چند كه هست جُرم وعصيان ما را

ذاتِ تو غنى بُوده و ما محتاجيم
محتاج بغيرِ خود مگردان ما را

گر بر دَرِ دير مى نشانى ما را
گر در رَهِ كعبه ميدوانى ما را

تا چند كشم غصه هر نا كس را
وز حُسّتِ خود خاك شوم هر كس را

كارم بدعا چو بر نمى آيد راست
دادم سه طلاق اين فلك اطلس را

شب خوش دوستان تا ديدارى دوباره اگر عمرى باقى باشد
در پناه خدا باشيد. عزَت همگى زياد. بدرود
يا على مدد