چقدر دلم می خواهد همه,داستانهای پروانه ها را بدانند که

چقدر دلم می خواهد همه,داستانهای پروانه ها را بدانند که
بی نهایت
بار
در نامه ها و شعر ها
در شعله ها سوختند...
تا سند سوختن نویسنده شان باشند
پروانه ها

آخ
تصور کن
آن ها در اندیشه چیزی مبهم
که انعکاس لرزانی از حس ترس و امید را
در ذهن کوچک و رنگارنگشان می رقصاند به گلها نزدیک می شوند
یادم می اید
روزگاری ساده لوحانه
صحرا به صحرا
و بهار به بهار
دانه دانه بنفشه های وحشی را یک دسته می کردم
عشق را چگونه می شود نوشت
در گذر این لحظات پرشتاب شبانه
که به غفلت آن سوال بی جواب گذشت

دیگر حتی فرصت دروغ هم برایم باقی نمانده است
وگرنه چشمانم را می بستم و به آوازی گوش میدادم که در آن دلی می خواند

من تو را
او را
کسی را دوست می دارم