وقتی سلبریتیها با امتناع از دستبوسی مغضوب شاه میشدند

وقتی سلبریتی‌ها با امتناع از دست‌بوسی مغضوب شاه می‌شدند
کائینی، پژوهش‌گر تاریخ معاصر: شخص محمدرضا پهلوی، دچار نوعی بیماری خودشیفتگی بود؛ نزدیکان او هرچه متملق‌تر و ساکت‌تر بودند، مطلوب‌تر قلمداد می‌شدند.
افرادی مثل مرحوم عبدالله موحد یا تختی هم نمونه‌ای از کسانی بودند که به دلیل عدم تملق، سرکوب شدند خود تختی به نهضت‌های ضداستعماری گرایش داشت و این موضوع و ارتباط او با چهره‌هایی مثل شهید نواب و آیت‌الله کاشانی، باعث فاصلۀ او از دستگاه قدرت شد؛ تا جایی که از جایی به بعد شاه اعتقاد داشت: «تختی دیگر نباید کشتی بگیرد» اساساً یکی از کارکردهای ساواک و شخص پرویز ثابتی این بود که افرادی در ساواک مراقب هنرمندان و سلبریتی‌های وقت بودند و آثار آن‌ها را به شکلی نامتعارف ممیزی می‌کردندو به بهانه‌های مختلف و نه به دلیل اصلی، آن‌ها را زندانی می‌کردند
اگر این روش را ادامه بدهی، یک روز می‌بینی که پایت را روی ترمز گذاشتی در آستانه یک دره در جاده، اما می‌بینی که ترمزت کار نمی‌کند و می‌روی ته دره؛ ما هم با کمال احترام جنازه‌ات را می‌آوریم در مقبره رضاخان خاک می‌کنیم حتی شخصی مثل بهروز وثوقی به‌رغم ارتباطات نزدیکی که با بخش‌هایی از حکومت داشت، مورد تهدید و آزار و اذیت ساواک قرار می‌گرفت وقتی نویسندگان و هنرمندانِ مقرب، داستانی مثل بهروز وثوقی داشتند، دیگر شما حسابش را کنید آدم‌هایی مثل جلال آل‌احمد، غلام‌حسین ساعدی، محمود دولت‌آبادی و امثال این‌ها چه سرنوشتی داشتند آن دوره که حالا برخی از آن به‌عنوان دوران آزادی یاد می‌کنند، دوره‌ای بود که افراد حتی برای خواندن کتابی مانند «خسی در میقات» جلال آل‌احمد زندانی می‌شدند؛ دیگر حساب کتاب‌هایی مثل «ولایت فقیه» امام خمینی(ره) یا «دفاعیات دکتر مصدق» که مشخص بود در پایان باید بگویم که دستگاه‌های فرهنگی ما قطعاً در زمینه بازنمایی تاریخ، به‌ویژه از دوران قاجار به این سو بسیار کوتاهی کرده‌اند که در مقابل ماشین تولید جعلیات دربارۀ کارنامۀ پهلوی بسیار فعال است