خدایــــــــا...

خدایــــــــا...

مــــن، نه یعقوبم! و نه اینجا کنعان است!
پس چگونه بگویم:
" یوسف گمگشته باز آید به کنعان غم مخور؟"

نه نوحم!
که به عمر هزاران ساله خود،دلخوش باشم! و بگویم:
" پایان شب سیه سپید است... "

نه ایوبم! که آنقدرها صبر کنم و به خود نهیب بزنم:
" گر صبر کنی ز غوره حلوا سازی... "

مـــــــــن انسانم، ضعیفم، شکسته ام، تنهایم...

خدایا به من یک لبخند بزن...