فراموشی ...

فراموشی ...
یه "نعمته" که خدا بهمون‌ داده تا زندگیامون
راحت تر بگذره.آدما دلشون می‌ گیره
از نبودنِ کسی..
ولی این نعمت که باشه ،یه جورایی
از همون لحظه های اول شروع میکنن
به عادت کردن..حتی اگه دلبستگیشون خیلی قوی باشه؛
این فراموشی از اون وابستگی قوی تره!
ولی اگه‌ اون طرفِ قضیه "خودت" باشی،
قصه فرق میکنه!
فراموشی تبدیل میشه به یه "درد"...
میفهمی چی میگم؟
اگه قرار باشه‌ اون‌چیزی که فراموش میشه تو باشی
دلت نمیخواد کسی به نبودنت عادت کنه..
فراموشی برای کسی که قراره از یاد بره
یه "درده" تا یه نعمت...

پ.ن : گاهی آدم باید برا خودش درد بیاره ...