زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم

زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم

ناز بنیاد مکن تا نکنی بنیادم

می مخور با همه کس تا نخورم خون جگر

سر مکش تا نکشد سر به فلک فریادم

زلف را حلقه مکن تا نکنی دربندم

طره را تاب مده تا ندهی بر بادم

یار بیگانه مشو تا نبری از خویشم

غم اغیار مخور تا نکنی ناشادم

رخ برافروز که فارغ کنی از برگ گلم

قد برافراز که از سرو کنی آزادم

شمع هر جمع مشو ورنه بسوزی خودرا

یاد هر قوم مکن تا نروی از یادم

شهره شهر مشو تا ننهم سر در کوه

شور شیرین منما تا نکی فرهادم

رحم کن برتن مسکین و فریادت رس

تا به خاک در آصف نرسد فریادم

نبض شعر دقیقا یادم نیست از کیست و بخاطر ندارم ولی بسبک اشعار حافظ شیرازی میخورد و کما کان اگه ابیاتی از نظم شعررو دقیق ننوشته باشم دوستان به بزگواری خودشون ببخشن ..خب آدمی ست کلی گرفتاری و احیانن حضور ذهنشم شاید گاها یاری نکند ضمیر ناخودآگاهمون رو.....

تلخیص و اختلاط/ سعید